Alle momenten tellen mee bij ‘antieke oma’ Gerrie

 In Uncategorized

Oma Gerrie (93) is een vrouw van weinig woorden. Da’s altijd al zo geweest. De laatste jaren zit ze echter helemaal in haar eigen wereldje, merkt kleindochter Anouschka van Corler (36). De ziekte  Alzheimer veegt als een wisser steeds meer woorden van het schoolbord. ‘Gelukkig herkent ze ons wel.’

Anouschka reageert een beetje verbaasd. Hoezo is het bijzonder wat ze doet? ‘Ik vind het heel gewoon om mijn oma te blijven bezoeken. Het is een kleine moeite, ook al kan je geen goed gesprek meer voeren. Ze geniet er enorm van. Dat zie je meteen.’

Oma Gerrie woont op het Zorgerf Buiten-Land. Een landelijke locatie aan de rand van Putten met veel dieren en genoeg andere positieve prikkels vanuit het buitenleven. Echt een prima plek, vindt Anouschka. Oma woont er nu vijf jaar. Hoewel andere ouderen in de groep assertiever zijn, sneeuwt ze niet onder. ‘Ze is altijd al op zichzelf geweest. Dat hoort gewoon bij haar.’

Anouschka neemt altijd haar twee kinderen mee, als ze langsgaat. ‘Dan heb je meteen gesprekstof en afleiding voor oma. Ze doet leuk mee als onze dochter gaat spelen. Ze kent Lotte (3) gewoon bij naam. Bij Thijs, onze jongste, kan ze de naam niet onthouden. Hij is nu een jaar oud en bij zijn geboorte was zij al veel te ver in haar proces.’

Kiekeboe spelen, kinderliedjes zingen: oma vindt het prachtig, vertelt Anouschka. ‘Het is geleidelijk gegaan. Eerst woonde ze nog thuis en ging ze regelmatig naar de dagbesteding. Later kwam er thuiszorg bij. Maar op een gegeven moment was het gebeurd. Van die klassieke dingen: strijkijzer aan laten staan, alles zwart etc. Het was duidelijk dat ze verzorging nodig had.’

De moeder van Anouschka is enigst kind. ‘Er kwam veel zorg op haar schouders terecht. Als kleinkind probeer je dan ook iets te betekenen in de vorm van bezoekjes. Geen straf hoor, want oma was op haar manier heel hartelijk. Mijn man vond het ook direct leuk: bakkie koffie, taartje, snoepje, chocolaatje. Ze zorgde goed voor ons.’

Oma woonde haar leven lang in Nijkerk en werkte in de huishouding. ‘Ze heeft ook voor haar oudere zus gezorgd. Die werd 102 en kon dankzij oma tot aan het einde toe zelfstandig blijven wonen. Best bijzonder.’ Maar zoals gezegd: een echte kletsoma is ze nooit geweest. ‘Geen hele verhalen. Eerder een beetje gesloten. Opa was wel wat vrijer, maar is vrij jong overleden.’ Toen Anouschka haar man leerde kennen, ontmoette ze ook zijn opa. ‘Zoiets kende ik niet. Dat was echt een hippe man. Hij ging vaak op reis naar India en wist vroeger al hoe je bami en nasi moest maken. Grappig dat mensen van dezelfde generatie zo kunnen verschillen.’

Een bezoekje aan oma Gerrie hoeft niet heel lang te duren, weet ze. ‘Vermoedelijk is oma het daarna ook snel weer vergeten.’ Toch maakt dat helemaal niets uit, vindt Anouschka. Het moment zelf is het belangrijkste. De kinderen knutselen wel door en oma doet dapper mee. ‘Ik doe dit ook voor mezelf en de kinderen. Ik maak vaak foto’s. Dan zie je zo’n stille, oude vrouw met een hummeltje op schoot. Mooi toch? Ik vind dat belangrijk, ook voor later.’

Kinderen en baby’s hebben een bijzondere aantrekkingskracht op dementerenden, merkt Anouschka. ‘Hoe ziek ook, bij een baby veren ze meteen overeind. Oma ook. Ze kan daar echt van genieten.’ Voor Anouschka is en blijft het haar oma, dat gevoel verandert niet in deze laatste fase. ‘Dan zie ik haar langzaam lopen achter die rollator en dan denk ik: ach, dat mensje…’

Haar dochtertje Lotte probeert oma Gerrie een beetje uit te dagen. Dat gaat heel spontaan. ‘Maar een spelletje uitspelen is lastig. Ze kan moeilijk de aandacht vasthouden. Soms begint ze licht te mopperen en dan weet je: even rustig. Je moet er niet teveel van verwachten, dan kan je blij zijn met alles dat je wél hebt.’

Hobby’s had oma niet. Nou ja, voor orchideeën zorgen en een enorme puzzel maken met duizend stukjes of meer. ‘Op de zorglocatie hebben ze grote legpuzzels, maar ze komt nu niet verder dan een paar stukken. Daar merk je ook hoe het achteruit gaat. Maar Lotte helpt graag mee. Weet je hoe zij haar noemt? Antieke oma. Want ze is niet een beetje, maar héél erg oud.’

Interview door Marco van den Berg van schrijfatelier RAAK
Foto door Henriëtte Houtsma van Photovota