Suikeroma Corrie mag best even mopperen

 In Uncategorized

Hela, geen gezeur. Zo gaan we het doen. Punt uit. Bij oma Corrie (Kroon, 83) wist je altijd direct waar je aan toe was. Daar zat geen woord Spaans bij. Nu ligt dat anders, want door dementie zijn de meeste regeltjes weggevallen. Heerlijk, vinden haar kleinkinderen. Bij oma is het altijd feest.

Ja, ze wordt op handen gedragen. Dat merk je direct. Goed, de kleinkinderen geven haar ook tegengas. Vooral als ze weer eens onverwacht scherp uit de hoek komt. ‘Wat zit die zuster nou weer te doen? Wat heeft dat mens toch?’ zegt ze bijvoorbeeld tijdens het interview. Kleindochter Charlotte (19) moet erom grinniken. ‘Laat toch oma. Ze is gewoon aan het werk. Niet zo brommen hè. Niet zo boos doen.’

De familie Kroon uit Putten is bijzonder hecht. Dat heeft ontegenzeggelijk iets van doen met Henriëtte [55). Zij is de dochter van Corrie en zelf moeder van vier kinderen. ‘Mamma vindt het fijn als we bij elkaar zijn en samen iets leuks doen. Daar stopt ze heel veel tijd en energie in’, vertelt Charlotte. ‘Bij oma langs gaan voelt zeker niet als een verplichting. Ze is gewoon heel gezellig’, vertelt Pepijn (24). Dat geheugen is natuurlijk wel ‘een dingetje’. Rondom studie en werk moeten ze haar vaak opnieuw bijpraten. Maar bij de vriendin van Floris (26), die opnieuw zwanger is, ligt dat anders. ‘Oma vraagt er elke keer naar. Dat soort dingen onthoudt ze heel goed.’

Corrie heeft een prachtig stekkie op Zorgerf Buiten-Verblijf in Putten. Ze is daar drie jaar geleden naartoe verhuisd, omdat de dementie haar steeds meer parten speelde. Dochter Henriëtte: ‘Ik vond het lastig om haar los te laten, want samen met mijn vader heeft ze lange tijd naast ons gewoond in een kangoeroewoning. Toen papa overleed bleek hoe kwetsbaar ze is. Je kan haar eigenlijk niet meer alleen laten.’

Het zorgerf is een uitkomst. Dichtbij haar dochter en midden tussen de dieren en de mensen. Altijd reuring en gezelligheid. Van stoelyoga tot pannenkoeken bakken. Over aanloop heeft oma Corrie niet te klagen, ook al wonen de kleinkinderen – op een na – inmiddels buiten het dorp. Vooral vanwege studie trouwens. ‘Die ene woont bijna in België’, zegt oma. ‘Cas, oma. Je bedoelt Cas. Die studeert in Maastricht’, zegt Charlotte. Namen en nummers vergeet ze gemakkelijk. En in sociaal opzicht is de handrem eraf, vertelt Henriëtte. Oma kan stevig uit de hoek komen. ‘Die vrouw? Dat was écht zo’n uitgedroogde troel’, zegt ze bijvoorbeeld over een kennis. De kleinkinderen moeten er vaak om lachen, want die houden wel van een dolletje.

‘Ik weet dat ik te zwaar ben. Die buik hè’, wijst oma. ‘Dat komt door alle chocola. Je snoept veel te veel’, plaagt Charlotte. ‘Ja, eten is belangrijk. Ook kroketten vindt ze heerlijk’, knipoogt Henriëtte. ‘Regelmatig nemen we haar mee voor een kop koffie. Je hebt hier het Landhuus, daar kan je mooi zitten. Haar achterkleinkind Jort is er dan ook bij. Die kleine krijgt dan een kopje met melkschuim.’ Oma kijkt verrukt op. ‘Ja dát vind ik gezellig.’

Corrie groeide op in Huizen, waar ze ook haar man leerde kennen. Samen hadden ze een installatiebedrijf in elektrotechniek. ‘Ik zat op kantoor. Tja, wat deed ik daar eigenlijk’, vertelt oma. ‘Je was toch secretaresse?’, zegt Henriëtte. Oma knikt. ‘Mijn ouders verhuisden in de jaren zeventig naar Putten omdat ze graag in een groenere omgeving wilden wonen. Ze kenden deze regio al omdat ze jarenlang op een camping in Elburg stonden.’

Toch nog even over die regeltjes. Voorheen had oma een duidelijke structuur. Ze deed alles op gezette tijden, hield van etiquette en was best ijdel, vertelt Pepijn.  ‘Ah ja, maar nu slaap ik zo lang mogelijk uit hoor’, lacht ze. Door de dementie is ze makkelijker geworden. Floris: ‘We groeiden samen op met opa en oma. Als we thuis een bepaald tv-programma niet mochten zien, dan gingen we gewoon een deurtje verder. Oma vond op het laatst alles prima.’ Zoals gezegd; soms kan ze best een beetje knorrig zijn. Maar echt opstandig is ze zeker niet.

Extra blij is oma als haar zoon Joost overkomt uit Engeland. Hij woont daar met vrouw en twee kinderen. ‘Weet je dat mijn broer haar élke ochtend belt?’, zegt Henriëtte. Ondertussen begint oma over haar rijbewijs. Ze wil zo graag weer autorijden. Het erf af, de hort op. ‘Het rijbewijs is al verlopen, maar we gaan het eerdaags even voorleggen aan die mijnheer’, zegt Henriëtte. ‘Ja, mijn moeder is nogal op haar vrijheid gesteld.’

De avond valt, het gesprek loopt op een eind, maar oma Corrie lijkt nog lang niet moe. Moeiteloos pareert ze alle plaagstootjes van de kleinkinderen. Zichtbaar geamuseerd. Ja, zo’n ziekte gun je niemand, maar zo’n oma iedereen…

Interview door Marco van den Berg van schrijfatelier RAAK
Foto door Henriëtte Houtsma van Photovota